Fobie - informacje / artykuły na temat naszych lęków


Fobie znanych osób

Wiele sławnych ludzi i postaci historycznych, cierpiały na różnego rodzaju fobie. Większość z nich doświadczała popularnych lęków jak większość z nas, niektórzy natomiast bali się rzeczy na prawdę ekstremalnych


George Washington - Tafefobia (lęk przed pochowanym żywcem)

George Washington - Tefefobia

George Washington, pierwszy prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki, dowódca wojsk w wielu bitwach. Pomimo bohaterskich zasług miał bardzo poważne obawy przed byciem pochowanym żywcem. Zostało to jasno wyrażone na łożu śmierci, w 1799 roku, gdzie jego towarzysze zrealizowali jego ostatnią wolę, polegającą na dwudniowej obserwacji ciała, na wypadek, gdyby jeszcze żył. Lęk przed przedwczesnym pochówkiem, jeszcze za życia (tafefobia) był bardzo popularną fobią ludzi żyjących w XVI i XVII wieku. Wynikało to przede wszystkim z prymitywnej praktyki medycznej, która nie raz myliła się w stwierdzeniu zgonu.


Woody Allen - Panofobia (lęk przed prawie wszystkim)

Woody Allen - panofobia

Woody Allen cierpi na jedną z bardziej ekstremalnych fobii. 77-letni aktor i scenarzysta boi się praktycznie wszystkiego. Mimo że ma normalne fobie, takie jak akrofobię (lęk wysokości), klaustrofobię (lęk przed zamkniętymi pomieszczeniami) i entomofobię (strach przed owadami), ma on również bardziej ""wyszukane" lęki. Do jego najdziewniejszych fobii należą obawy przed jasnymi kolorami (odmiana chromofobii), windami i masłem orzechowym przyklejonym do podniebienia (Arachibutyrofobia). Oprócz niezliczonych fobii, przyznaje się również, że ma naurotyczne potrzeby brania prysznica centralnie pod strumieniem wody, stojąc w kącie.


Napoleon Bonaparte - Ailurofobia (lęk przed kotami)

Napoleon Bonaparte - Ailurofobia

Wielki Napoleon Bonaparte, cesarz Francuzów, prezydent i król Włoch, wielki przywódca militarny i polityczny, bał się kotów. Koty przyprawiały Napoleona o atak serca. Do tej pory nie wiadomo, dlaczego się ich bał. Nie tylko Napoleon miał taką fobię. Wielu innych mężczyzn, którzy próbowali rządzić światem bało się kotów, w tym np. Adolf Hitler i Juliusz Cezar.


Oprah Winfrey - Chiclefobia (strach przed gumą do żucia)

Oprah Winfrey - Chiclefobia

Oprah Winfrey, królowa amerykańskiej telewizji, ma wielką fobię przed gumą do żucia. Strach ten zaczął się objawiać w młodości, kiedy babcia nie pozwalała jej na żucie gum. Oprah tak się temu buntowała, że spowodowało to w efekcie wielki lęk przed gumą do żucia. Jej fobia jest na tyle poważna, że nawet swoim współpracownikom w studiu telewizyjnym nie pozwala na żucie gum.


Barbara Streisand - Glossofobia (strach przed publicznością, trema)

Oprah Winfrey - Chiclefobia

Barbra Streisand cierpi na jedną z fobii społecznych. Streisand fobia ujawniła się w 1967 roku, kiedy podczas jednego z koncertów, zapomniała słów swojej piosenki. Po tym doświadczeniu zaczęła się obawiać, że sytuacja może się powtórzyć i na dłuższy czas zrezygnowała z publicznego śpiewania. Jednak dzięki terapii nauczyła się kontrolować te obawy i zaczęła ponownie występować publicznie w 1994 roku.


  • Kim Basinger, Leonardo da Vinci, Bolesław Prus - Agorafobia (lęk przed otwartymi przestrzeniami)

  • Matthew McConaughey - Batofobia (strach przed tunelami)

  • Kelly Osbourne - Hafefobia (strach przed dotykiem)

  • Pamela Anderson - Ejsoptrofobia (strach przed lustrami)

  • Nicole Kidman - Mottefobia, Entomofobia (lęk przed motylami, owadami)

  • Madonna - Brontofobia (strach przed burzami, piorunami i błyskawicami)

  • David Beckham - Ataksofobia (strach przed bałaganem), Nozofobia (strach przed byciem chorym)

  • Andre Agassi - Arachnofobia (lęk przed pająkami)

  • Aretha Franklin, Whoopi Goldberg, Muhammad Ali, Ronald Reagan, Jennifer Aniston, Cher, Dennis Bergkamp - Aviofobia (strach przed lataniem samolotem)

  • Johnny Depp - Koulrofobia (lęk przed klaunami)

  • Scarlett Johansson - Katsaridafobia, Insektofobia (strach przed karaluchami)

  • Justin Timberlake - Arachnofobia (lęk przed pająkami), Ofidiofobia (strach przed wężami).

  • Michael Jackson - Nozofobia (strach przed zachorowaniem, Bakteriofobia (obawa przed bakteriami)

  • Piotr Czajkowski - Gynefobia (lęk przed kobietami)

  • Jan Matejko - Achluofobia (strach przed ciemnością)

  • Eddie Murphy - Mizofobia - (strach przed brudem)
  • Uma Thurman - Klaustrofobia (lęk przed zamkniętymi pomieszczeniami)



Achluofobia - strach przed ciemnością


Achluofobia - strach przed ciemnością


Achluofobia to lęk przed ciemnościami. Na tę przypadłość cierpi wiele dzieci, ale niekiedy i dorośli mają taki problem. Człowiek bojący się ciemności może wyobrazić sobie, że może wyłonić się z niej coś niebezpiecznego. Dziecko wyobraża sobie, że wybiegnie z niej potwór, a dorosły może myśleć, że ciemnościami w sypialni są okryte myszy czy pająki. Achluofobia może też mieć swoje korzenie w podświadomości, a wtedy pacjent nie zdaje sobie sprawy, dlaczego się lęka.


Terapia szokowa na lęk przed ciemnością

Terapeuci czasami próbują leczyć różnego rodzaju fobie poprzez bezpośrednie zetknięcie pacjenta z tym, czego się boi. W tym wypadku pacjent powinien udać się do zupełnie ciemnego pomieszczenia, upewniony przedtem przez terapeutę, że nic mu tam nie grozi. W tym ciemnym miejscu powinien posiedzieć przez pewien czas potrzebny po to, aby mógł wyobrazić sobie, co kryją te nieodgadnione ciemności i spróbować poradzić sobie z tym. Jednak taka terapia szokowa nie zawsze jest skuteczna, bowiem pacjent może bać się ciemności do tego stopnia, że nie wejdzie we wskazane miejsce, albo wejdzie i natychmiast stamtąd ucieknie.


Terapia stopniowa - pierwsze kroki w leczeniu achluofobii

Według badań najbardziej skuteczną formą leczenia achluofobii jest metoda zwiększonej konfrontacji z obiektem lęku. Krokiem pierwszym w tego rodzaju terapii jest prowadzenie przez terapeutę uspokajających rozmów z pacjentem o obiekcie lęku. Następnie trapeuta przechodzi do pokazywania rysunków, które przedstawiają obiekt lęku, czyli w tym wypadku coś związanego z ciemnością. Może to być, na przykład, osoba pogrążona w ciemności. Krok trzeci to oglądanie filmów, razem z terapeutą, które ukazują obiekt lęku, czyli ciemności. Ciemność powinna pojawiać się w tym filmie jak najwięcej.


Efekty terapii stopniowej w leczeniu achluofobii

Krok czwarty to juz zetknięcie pacjenta z prawdziwą ciemnością. Jednak najpierw powinien on obiekt swoich lęków obserwować z pewnego oddalenia. Potem dopiero będzie mógł zetknąć się z prawdziwą ciemnością, jednak nie od razu sam. Najpierw w ciemnym miejscu powinien z nim przebywać terapeuta. Dopiero później, gdy się pacjent już oswoi, pora na pozostawienie go samego w ciemnościach. Jeśli pozytywnie przeszedł wcześniejsze etapy leczenia achluofobii metodą zwiększonej konfrontacji z obiektem lęku, to nawet ostatni etap zmagania z tą fobią nie będzie dla niego za trudny.


źródło: http://www.dobra-rada.pl/